2013 yılında aynı yerde 660 metre uzunluğunda yeni bir köprü yapılması için yapılan ihale tamamlanmış ve 2 Ocak 2021 tarihinde hizmete açılmıştır. Açılışı, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından konferans yolu ile gerçekleştirilmiştir.

Köprü, 1987 yılında İhsan Öztürk tarafından derlenen ve Elazığ yöresine ait olan Fırat Ağıtı’na konu olmuştur. Pek çok türkücünün seslendirdiği ve Eşkıya filmiyle tekrar popüler olan türküde, “Kömürhan Köprüsü Harput’a bakar” sözleriyle anılmaktadır.

Kömürhan Köprüsü, 7 bin ton çelik kullanılarak inşa edilmiştir. Bu miktar, Eyfel Kulesi’nin inşasında kullanılan çelik miktarına eşittir. Yüksek çelik kullanımı, köprünün sağlamlığını ve dayanıklılığını artırmıştır.

Kömürhan Köprüsü, tek pilonlu ve ters Y tipi kule tasarımıyla benzersiz bir görünüme sahiptir. Bu tasarım, köprünün estetik açıdan da dikkat çekmesini sağlamıştır.

Orta açıklığı 380 metre olan Kömürhan Köprüsü, dünya literatüründe benzeri olmayan bir tasarıma sahiptir. Bu özelliğiyle, dünya çapında mühendislik literatüründe 4. sırada yer alarak önemli bir başarıya imza atmıştır.

Kömürhan Köprüsü ve bağlantı tünelinin toplam uzunluğu 5 bin 155 metredir. Bu köprü, 16 şehri birbirine bağlayarak bölgesel ekonomik ve sosyal kalkınmaya büyük katkı sağlamaktadır.

Kömürhan Köprüsü, sadece bir ulaşım yapıtı değil, aynı zamanda mühendislik ve mimarlık alanında önemli bir başarı örneğidir.

Her aşaması özenli ve zahmetli
Ağın ilçesinde yetiştirilen tüylü nohut hasadının ardından evlerin önünde kurulan ocaklarda yöresel yöntemlerle üretimi gerçekleştirilen Ağın leblebisi, 7 yıl önce alınan “Coğrafi İşaret Tescilinin’ ardından her geçen yıl daha fazla talep görüyor. Her aşaması özenli ve zahmetli olan leblebinin yapımında kullanılan yöreye has nohut, kum ve meşe ateşi üzerinde lezzet üçgeni oluşuyor.

Her geçen yıl daha fazla talep görüyor
Bu kavurma işlemi, nohudun nar gibi kızarıncaya kadar devam ediyor. Bu titiz süreçlerin sonucunda ortaya çıkan Ağın leblebisi, her geçen yıl daha fazla talep görüyor ve yöresel bir lezzet olarak adından söz ettiriyor.

Yöreye has meşe odunundan elde edilen beyaz kumda kavruluyor Yapımı için önce elekten geçirilen nohutlar, yabancı maddelerden ve kırık olanlardan arındırılarak leblebi yapımı için meşe külü içeren tuzlu su içerisinde haşlanıyor. Belli bir derecede haşlanan nohutlar bu arada sacda kızdırılan, sıcaklığı 200 dereceye varan yöreye has meşe odunundan elde edilen beyaz kum içerisine dökülerek nar gibi kızarana kadar kavruluyor. Kavurma işlemi bittikten sonra tekrar bir eleğe dökülen nohutlar, kabukları soyularak tüketime hazır hale getiriliyor.

Elazığ’ın doğal tatlı kaynağı
Türkiye’nin en zengin yöresel mutfak kültürüne sahip olan Elazığ’da üzüm ve cevizle hazırlanan Orcik, organik olarak yapılarak dünya pazarına sunuluyor. Osmanlı döneminde yapılan ancak o dönem ticaret imkânı olmayan doğal vitamin ve tatlı kaynağı Orcik’in vatanı Elazığ’da, üzüm hasadıyla birlikte tatlı bir telaş başlıyor. Eylül ayında başlayan üzüm hasadı ile birlikte toplanan üzümler uzun bir yolcuğunun ardından cevizle buluşarak Orcik’e dönüşüyor. Köylüler, uzun uğraşlar sonucu yaptıkları Orcik’i yurt içi başta olmak üzere dünyaya pazarlıyor.

Köylülerin geçim kaynağı haline geldi
Köylülerin önemli bir geçim kaynağı haline gelen orcik için önce cevizler toplanıp kırılıyor. Ardından bağlardaki üzümler toplanarak sıkıldıktan sonra Harput bölgesinde bulunan beyaz toprakla mayalandırılıyor ve daha sonra şıra haline getirilip kazanda kaynatılıyor. Cevizler tek tek ipe dizilerek kazanda kaynatılan üzüm şırasına 3-4 defa batırılarak hazır hale getiriliyor.

Elazığlıların vazgeçilmez lezzeti
Elazığ Valiliği tarafından coğrafi tescil ürünü alarak patentlenen orcik; daha çok cevizli sucuk olarak bilinir. Kış aylarında çay saatlerinin vazgeçilmez ürünü olan orcik, çerez yerine sofralarda yerini alır. Elazığlıların en çok tükettiği yöresel ürünlerden bir tanesidir. Yapımında ham madde olarak dut veya üzüm kullanılır. Çoğunlukla üzümle yapılan orcik, bağdan toplanan üzümlerin sularının sıkılmasıyla işleme başlanır. Suyu sıkılan üzüm odun ateşinde kazanlarda kaynatıldıktan sonra kendine has bir mayalama yöntemi yapılır. Bu mayalamadan sonra tekrar kaynatılan üzüm suyu bulamaç halini alır. İpe dizilen cevizler bulamacın içine batırılıp çıkartılır ve kurumaya bırakılır. Daha sonra bu işlem 3 defa tekrarlanır. Tamamen kurutulan ürün son halini alır ve sofraları süsler.

Türkiye’nin dört bir yanına ün saldı
Özellikle kış mevsiminde çerez olarak tüketilen orcik, Türkiye’nin dört bir yanına ün saldı. Bu meşhur lezzete hazırlık bağ bozumu döneminde başlıyor ve bu lezzet zahmetli aşamalardan geçerek sofralara ulaşıyor. Günler süren emekle hazırlanan orcik; badem, ceviz, fındık, çikolata ve kuru üzüm gibi yemişleri içeriyor. 

İlk olarak, bağlardan toplanan üzümlerin havuz denilen küçük bir yerde suyu çıkarılıyor. Bir gün bekletilen bu üzüm suyu, odun ateşinde kaynatıldıktan sonra, yöreye has bir toprakla mayalandırılıyor. Daha sonra şıra ve un eklenerek kaynatılıyor. Elde edilen bulamaca önceden dizilen cevizler batırılıp, cevizler güneşte kurutulmaya bırakılıyor.

Enerji değeri yüksek proteinler içeriyor
Orcik, sadece lezzetiyle değil, sağlık açısından da önemli faydalar sunar. Yüksek enerji değeri ve çeşitli vitaminler içermesiyle bağışıklık sistemini güçlendirir, hücre yenilenmesini arttırır ve su dengesi ile hormon ve enzim üretimini dengelemeye yardımcı olur. Bu bakımdan orcik, lezzetinin yanı sıra faydalarıyla da vazgeçilmez lezzetler arasında yer alıyor.

Harput ve yöresi, Anadolu’nun en eski yerleşim yerlerinden biridir ve Harput’un yerleşim tarihi Harput Kalesi tarihiyle paralellik gösterir. Bu durum Harput tarihini M.Ö 2000 dolaylarına taşımakta olup, yörenin tarihi ise yapılan arkeolojik kazılarla M.Ö 10.000’lere (Paleolitik -Yontma Taş Devri) tarihlenebilmektedir .

Hitit tabletlerinde yörenin İşuva adıyla anıldığı görülmektedir. M.Ö. 12-7 yüzyıllar arasında yöreye kökenleri Hurriler’e dayanan ve merkezi Van (Tuşpa) olan Urartu Devleti hakim olmuştur . M.Ö. 7.Yüzyılda Asur ve İskit akınları sonrasında Urartu devleti zayıflamış, Harput başta olmak üzere tüm yöre Med egemenliği altına girmiştir. Ama bu hakimiyet uzun sürmemiş, M.Ö. 6. Yüzyılın sonunda Medler’in ve 334’de Pers İmpartorluğu’nun tarihe karışmasıyla, yöre Hellenistik dönemi yaşamış, bu dönemde Harput’un Sofen Krallığı olarak adlandırıldığı görülmüştür.

Hitit tabletlerinde yörenin İşuva adıyla anıldığı görülmektedir. M.Ö. 12-7 yüzyıllar arasında yöreye kökenleri Hurriler’e dayanan ve merkezi Van (Tuşpa) olan Urartu Devleti hakim olmuştur . M.Ö. 7.Yüzyılda Asur ve İskit akınları sonrasında Urartu devleti zayıflamış, Harput başta olmak üzere tüm yöre Med egemenliği altına girmiştir. Ama bu hakimiyet uzun sürmemiş, M.Ö. 6. Yüzyılın sonunda Medler’in ve 334’de Pers İmpartorluğu’nun tarihe karışmasıyla, yöre Hellenistik dönemi yaşamış, bu dönemde Harput’un Sofen Krallığı olarak adlandırıldığı görülmüştür.

M.Ö 66 yılına kadar yöre Romalıların hakimiyetinde kalmış, M.Ö 53 yılında Partlar gelmişlerse de, 272-309 yıllarına kadar Roma hakimiyeti devam etmiştir. 395’te Büyük Roma imparatorluğunun ikiye bölünmesinden sonra Bizans sınırları içinde kalan Harput,Sasani ve Bizans mücadelelerine sahne olmuştur. 562 yılında yapılan barış ile Fırat ırmağı sınır kabul edilmiştir. Bizanslıların Ziata Castellum, Arapların Hısn-ı Ziyad adını verdikleri Harput 6. Yüzyıla kadar Bizans ile Sasani egemenliği arasında sık sık el değiştirmiş ve çoğunlukla Bizans hakimiyetinde kalmıştır.

Hazreti Ömer döneminde (634-644), Harput ve yöresine İslam Ordularının önderliğini yapan Arap akımlarının başladığı görülmektedir. Yöre, önceleri Romalılar ve Partlar sonra da Bizanslılar ile Sasaniler arasındaki savaşlara sahne olmuştur. 7. yüzyılın ortalarından sonra da, Bizans ile Araplar arasındaki mücadelelerin meydana geldiği alan olmuştur. Araplar, Erzurum’dan Malatya’ya ve buradan da Tarsus’a kadar uzanan bir hat boyunca asker yerleştirerek, üsler oluşturmuşlardır. Harput da bu dönemde söz konusu önemli üslerden birisi olmuştur. İslam orduları bu üslere yerleşerek Bizans üzerine akınlar yapmışlardır. Harput’ta türbesi bulunan Ankuzu Baba’yı bu dönemin mücahitleri arasında göstermek mümkündür.
Harput’un Bizanslıların hakimiyetine ikinci defa geçişi 10. Yüzyılda olmuştur. Bizans’ın İslam alemine karşı giriştiği seferlerde Harput ve yöresi daima ilk hedefleri arasında olmuştur. Nitekim bu dönemde, Bizanslılar Harput’u ele geçirmişler ve burada vilayet teşkilatı kurarak kaleleri tahkim etmişlerdir. Harput’ta Bizans egemenliği aşağı yukarı 11. Yüzyılın sonuna kadar devam etmiştir.

Hazreti Ömer döneminde (634-644), Harput ve yöresine İslam Ordularının önderliğini yapan Arap akımlarının başladığı görülmektedir. Yöre, önceleri Romalılar ve Partlar sonra da Bizanslılar ile Sasaniler arasındaki savaşlara sahne olmuştur. 7. yüzyılın ortalarından sonra da, Bizans ile Araplar arasındaki mücadelelerin meydana geldiği alan olmuştur. Araplar, Erzurum’dan Malatya’ya ve buradan da Tarsus’a kadar uzanan bir hat boyunca asker yerleştirerek, üsler oluşturmuşlardır. Harput da bu dönemde söz konusu önemli üslerden birisi olmuştur. İslam orduları bu üslere yerleşerek Bizans üzerine akınlar yapmışlardır. Harput’ta türbesi bulunan Ankuzu Baba’yı bu dönemin mücahitleri arasında göstermek mümkündür.
Harput’un Bizanslıların hakimiyetine ikinci defa geçişi 10. Yüzyılda olmuştur. Bizans’ın İslam alemine karşı giriştiği seferlerde Harput ve yöresi daima ilk hedefleri arasında olmuştur. Nitekim bu dönemde, Bizanslılar Harput’u ele geçirmişler ve burada vilayet teşkilatı kurarak kaleleri tahkim etmişlerdir. Harput’ta Bizans egemenliği aşağı yukarı 11. Yüzyılın sonuna kadar devam etmiştir.

Harput, 1230 yılında Moğalların eline geçmiştir. Türkiye Selçukluları ile Eyyubiler arasındaki siyasi mücadele devam ederken Harput Meliki Nureddin Muhammed’in Eyyubilere temayül göstermesi ve Melik Kamil ile Alaeddin Keykubad arasındaki savaşta da Eyyubilerin yanında yer alması üzerine I. Alaeddin Keykubad, Harput’taki Artuk’lu hakimiyetine son vererek Harput ve yöresini Türkiye Selçuklu Devleti’nin hakimiyetine almıştır . Türkiye Selçukluları devrinde Harput, bir subaşı tarafından idare edilmiştir. “Arap Baba Türbe ve Mescidi” bu dönemden günümüze kadar gelebilen önemli bir eser olarak pek çok ziyaretçinin ilgisini çekmektedir. Mescit kapısı üzerinde bulunan kitabeden anlaşıldığı üzere, mescit ve türbe 1276 yılında inşa edilmiştir.

Selçuklu Sultanı 1243 yılındaki Kösedağ savaşından sonra Moğol tahakkümüne maruz kalınca Harput ve çevresi de Moğol nüfuzu altına girmiştir. Selçuklu devletinin çökmesi üzerine Harput, XIV. yüzyılın ortalarına kadar İlhanlı hakimiyetinde kalmış; Moğol genel valileri ülkeyi yönetmişlerdir .

Dulkadiroğulları’nın menşei hakkında bilgi veren kaynaklar, bunların ilk zamanlarda Harput ve Maraş bölgelerinde konup göçen Türkmenler olduğunu ifade etmektedirler. Reisler Dulkadiroğlu Zeyned’in Karaca beyden ilk kez 1336’da bahsedilmektedir.Bu tarih aynı zamanda Harput’un Dulkadiroğulları için oldukça önem arzettiği bir dönemdir.

Harput 1516 yılında Osmanlı hakimiyetine girmiş ve bu tarihten sonra coğrafi konumu nedeniyle önemli bir yerleşim merkezi olmuştur. Harput 1516’dan XIX. yüzyıl ortalarına kadar Diyarbakır eyaletine tabi bir sancak olarak kalmıştır. Diyarbakır eyaletine tabi diğer bazı sancaklar, XVI-XVII. yüzyıllar boyunca yurtluk-ocaklık veya hükümet statüsü altında mülkiyet üzere tasarruf edildiği halde Harput daima klasik sancağı olma özelliğini korumuştur. Harput’un ilk tahriri 1518 Eylülünde tamamlanmış olup, bu tahrire göre şehri on üç mahalleden oluşmakta ve bunların dokuzunda Müslüman, dördünde gayrimüslim halk oturmaktaydı. 1523’te Müslümanların mahalle sayısı on dörde çıkarken gayrimüslim mahalle sayısının değişmediği görülmektedir.

1523-1566 tarihlerine göre şehrin girişinden başlayarak kalenin önüne kadar inen caddenin iki yanında yer alan Müslüman mahallerinden en yoğun nüfusa sahip olanları Molla Seyyid Ahmed, Cami-i Kebir, Arslaniye mahallesi idi . Nispeten yoğun bir yerleşmenin görüldüğü gayrimüslim mahallerinin en kalabalıkları ise şehrin Elazığ’a bakan batı tarafındaki Gürcü Bey ile doğu yamaçlarındaki Norsis mahallesiydi. Şehrin nüfusu giderek artmış ve 1523’te 8.300’ü , 1566’da 13.400’ü geçmiştir. 1516-1566 yıllarında toplam nüfusun %54-62’sini Müslümanlar, %38-46’sını gayri Müslimler teşkil etmekteydi.

Harput’un nüfusunun 17. Yüzyıla kadar sürekli arttığı görülmektedir. 17. yüzyılda Celali isyanları sırasında tahribata uğraması, mesela 1605’te Tavil Mehmed’in kendisini burada kuşatan Karakaş Ahmed Paşa’nın kuvvetlerine karşı koruyabilmek için bir kısım evleri yıktırıp taş ve keresteleriyle harap haldeki Kalenin surlarının tamiri ve ağırlaşan vergiler yüzünden nüfus azalmaya başladı. 17. Yüzyılın başlarında buraya uğrayan Polonyalı Simeon şehirde sadece yüz hane kadar Ermeni olduğunu kaydeder. Yine bu yüzyılın ortalarında hazırlanan bir Avarız Tahrir defterine göre şehirde nüfusun 4-5000 dolayına düştüğü anlaşılmaktadır . Evliya Çelebi ise hisar içinde 1000 kadar toprak örtülü ev ile eski bir caminin bulunduğunu ve dış surların harap durumda olduğunu belirtmektedir. XIX. Yüzyılda Harput az da olsa önem kazanmış ve nüfusu artmıştır. Nitekim bu yüzyılda Harput’u ziyaret eden batılı seyyahlar, özellikle yüzyılın ikinci yarısında nüfusun 25.000‘i aştığını belirtirler

Bunlardan; V. Cuinet, XIX. Yüzyılın sonlarına doğru Harput’ta 12.600 Müslüman, 4850 Gregoryen, 1845 Protestan, 252 Katolik ve 453 Ortodoks’un yaşadığın belirtir. Şemseddin Sami ise 2670 ev, 843 dükkan, on cami, on medrese, sekiz kütüphane sekiz kilise on iki han ve doksa hamamın olduğunu kaydeder.Osmanlı hakimiyeti döneminde Harput, Basra ve Bağdat’tan Diyarbekir’e gelip Malatya ve Sivas istikametinde devam eden ticaret yolunun üzerinde bulunmaktaydı. Bu yol aynı zamanda askeri amaçlarla da kullanılmakta, Bingöl ve Muş üzerinden Van’a ulaşmaktaydı.

Bu kervan yolları Harput için önemli gelir kaynağıydı. 16. ve 17. Yüzyıllarda gelip geçen ticaret mallarından alınan vergiler önemli bir miktar teşkil ediyordu. Harput aynı zamanda çevresinin sanayi merkezi durumunda idi. Dericilik, demircilik ve bakırcılık çok gelişmişti. Sadece çeşitli kumaşların renklendirilip desen verildiği boyahanenin geliri 1518’de 44.000, 1523’te 62.000, 1566’da 122.000 akçe idi. 17. Yüzyılın ortalarında Evliya Çelebi Harput’ta 600’den fazla dükkan bulunduğunu kaydetmektedir. 

Bu kervan yolları Harput için önemli gelir kaynağıydı. 16. ve 17. Yüzyıllarda gelip geçen ticaret mallarından alınan vergiler önemli bir miktar teşkil ediyordu. Harput aynı zamanda çevresinin sanayi merkezi durumunda idi. Dericilik, demircilik ve bakırcılık çok gelişmişti. Sadece çeşitli kumaşların renklendirilip desen verildiği boyahanenin geliri 1518’de 44.000, 1523’te 62.000, 1566’da 122.000 akçe idi. 17. Yüzyılın ortalarında Evliya Çelebi Harput’ta 600’den fazla dükkan bulunduğunu kaydetmektedir.

Yerleşmeye elverişli olmayışı, tabiat şartlarının zorluğu, iaşe teminindeki güçlük Harput’un daha fazla gelişmesini önlemiştir. 1834’de doğu eyaletlerini ıslah etmek üzere görevlendirilen Reşid Mehmed Paşa Ovada yer alan Ağavat Mezrası’nı merkez haline getirince, daha sonra teşkil edilen Mamuretülaziz (Elazığ) vilayetinin merkezi, Harput’tan buraya taşınmış aynı yıl hastane, kışla ve cephane binaları yapılmış vilayet merkezi, Harput’tan buraya nakledilmiştir. Bu nakilde, Harput’un stratejik açıdan önemli rol oynamıştır. 19. yüzyılın ikinci yarında ve 20. Yüzyılın başlarında Ermeniler arasında Protestanlığı yaymaya çalışan Amerikan Misyonerleri buraya yerleşmişler 1876’da bir de kolej açmışlardır. I. Dünya Savaşı sırasında şehrin Ermeni nüfusu başka yerlere nakledilirken Müslümanların bir çoğu aşağıdaki Mamuretulaziz’e göçmüştür.Sultan Abdulaziz’in tahta çıkışının 5. yılında Hacı Ahmed İzzet Paşa devrinde buraya tayin edilen Vali İsmail Paşanın teklifi ile 1867 yılında “Mamuratül-aziz” adı verilmiştir . Fakat telaffuzu güç olduğundan halk arasında kısaca “Elaziz” olarak söylene gelmiştir.Yeni kurulan şehir önceleri eyalet ve bilahare vilayet merkezi olmuş, bir ara Diyarbekir vilayetine bağlı bir sancak haline gelmiştir. 1875’te müstakil mutasarrıflık, 1879’da da tekrar vilayet olmuştur. Osmanlı Devleti’nin son yıllarında Malatya ve Dersim sancakları da buraya bağlanmıştır, 1921’de bu iki sancak Elazığ’dan ayrılmıştır.Atatürk’ün 1937 yılında şehre teşrifleri sırasında “azık” ili anlamına gelen “Elazığ” adı verilmiştir .

Harput’ta eski Cami Kebir Mahallesi’nde 2000 metrekarelik bir alan üzerine kurulu olan Harput Ulu Camisi’nin yapım tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Ancak vergi kitabesinde 1156-1157 tarihlerinde Harput hükümdarı Fahrettin Karaaslan tarafından yaptırıldığı kabul edilmektedir. Harput Ulu Cami Anadolu’daki en eski Türk camilerindendir.

Cami 1899, 1905, 1996 yıllarında restore edilmiştir. Harput Ulu Camisinin içi, iç avlu, son cemaat yeri ve iç cami olmak üzere üç kısımdan meydana gelmiştir. Dikdörtgen planlı duvarları moloz taştan, kubbe kemerleri ve minaresi ise tuğladan inşa edilen caminin iki kapısı vardır.

Caminin minaresi eğri bir şeklide durmaktadır. Kimilerine göre kalın gövdeli ve gittikçe daralarak inşa edilen bu minare bilinçli olarak eğri inşa edilmiştir, kimilerine göre ise bir deprem sonrasında minare eğri bir şekle dönüşmüştür. Caminin inşa kitâbesi yoktur. Avlunun kuzey kanadında, kemer ayağının üzerinde ve sivri kemer gözleri arasında duvardaki bir nişe gömülü on bir satırlık Arapça vergi kitâbesi ise yapıma ilişkin Artuklu Sultanı Kararslan bin Davud bin Sökmen bin Artuk tarafından 1156-1157 tarihlerinde yaptırıldığı bilgisini vermektedir.

Kitabede; “Besmeleden sonra, Allah’ın rızasını tahsil ve Allah’a yakınlaşmak kasdiyle bu binayı yaptıran ol bir kişidir ki, büyük Baş Buğ ve Emirdir. Alimlerin Efendisi, Cenab-ı Hak tarafından yardım görmüş, kuvvetlenmiş, dünyadaki bütün mücahitlerin muzafferi, Dinin medar-ı iftiharı Müslümanların en güzeli, İmamların zahiri, halkın ve devletin yardımcısı, halk arasında şan şeref sahibi, Ümmetin tacı, mülk sahiplerinin güneşi, Sultanların aziz ve şerifi, İslam askerlerinin şerefi, mücahitlerin yardımcısı, Allah’ı tanımayan ve şirk koşanların katili, şerefi göklerden alıcı, sultanların kılıcı, Emirlerin Efendisi, Çiftçilerin babası sıfatında olan Artuk oğlu Sokmanın oğlu, Davud’un oğlu Karaarslandır. Halifenin de yardımcısıdır. Allah onun saltanatını, tac-ü tahtını ve halkını daim ve baki etsin. Allah’ın laneti, Allah yolundan ve emrinden ayrılanların ve dönenlerin üzerine olsun.” yazmaktadır.

Eğriliği ile İtalya’da bulunan Pisa Kulesi’ni andıran minarenin geleceğe aktarılması için Malatya Vakıflar Bölge Müdürlüğü tarafından 3’er aylık takiplerle 2 yıl süren ölçümler yapıldı. Yapılan ölçümlerde minarenin 3,5 ile 7 derece arasında eğik olduğu belirlenmesi ile 3,99 eğikliği bulunan Pisa Kulesi’nden daha eğik olduğu tespit edildi. Yapılan ölçümler sonrasında, eğri minarenin geleceğe aktarılması için proje hazırlanması hedefleniyor

Ulu cami ve eğri minaresi, yıl içerisinde binlerce turiste ev sahipliği yapıyor

Güney ve güneydoğu kesimleri Murat Nehri ile kuşatılmış olan kalenin kuzeyinin ve batısının sarp yapısı, kaleyi doğal savunmaya elverişli ve ele geçirilmesi zor bir kale konumuna getirmiştir.

Güney ve güneydoğu kesimleri Murat Nehri ile kuşatılmış olan kalenin kuzeyinin ve batısının sarp yapısı, kaleyi doğal savunmaya elverişli ve ele geçirilmesi zor bir kale konumuna getirmiştir.

Kalede Urartu Dönemine ait yaklaşık 3 bin yıllık çivi yazısıyla yazılmış Urartu Yazıtı, Urartu Kaya Tünelleri, Urartu Kaya Mezarları, Urartu Kaya Merdivenleri, Urartu Tapınakları ve tapınma nişleri ile su sarnıçları bulunmaktadır.

Ayrıca Artuklu, Selçuklu ve Osmanlı yapımı saray, askeri binalar, kale surları mevcuttur. Evliya Çelebi’nin Seyahatnâme eserinde kale için “Göğe baş uzatmış bir kale” diye bahsedilir. Kale üzerindeki surlar ve bazı yapılarda moloz taşlar kullanılmıştır.

Kuş bakışı tüm Palu ilçesi ve Murat Nehri ayaklar altında kalırken, manzara izleyenleri adeta büyülemektedir. Kale, yıl içerisinde binlerce turist ağırlamaktadır.

1975 yılında faaliyete geçen ve Türkiye’nin enerji ihtiyacını karşılamada önemli bir yere sahip olan Keban Barajı, Elazığ’ın göz bebeğidir. Cumhuriyetin ilk büyük hayallerinden biri olarak kabul edilen bu baraj, doğu bölgelerindeki kurak topraklara tarım potansiyeli kazandırmak ve ülkenin elektrik ihtiyacını karşılamak amacıyla inşa edilmiştir. Enerji sektöründe Türkiye’nin en büyük yatırımlarından biri olan barajın yapımına 1965 yılında başlanmış ve 1974 yılında ilk dört büyük türbini, 1981 yılında ise diğer dört türbini devreye girmiştir. Toplam kurulu gücü 1330 Megawatt olan baraj, yıllık 6 milyar kWh enerji üretmektedir.

Türk mühendisliğinin ilk dev barajı olarak nitelendirilen Keban Barajı, hizmete girmesinin ardından 49 yıl boyunca emeği geçen herkes için bir gurur kaynağı olmuştur. 1950’lerde Hirfanlı ve Sarıyar barajlarının ardından büyük baraj inşaatı tecrübesi kazanmış olan Türk mühendisliği, Keban Barajı ile büyük bir başarıya imza atmıştır. Baraj, yapıldığı dönemde ülkenin elektrik ihtiyacının yüzde 20’sini tek başına karşılamıştır.

Keban Barajı, sadece enerji üretmekle kalmamış, aynı zamanda Elazığ’ın batı, kuzeydoğu ve doğu yönlerinde 125 kilometre uzunluğunda, 675 kilometrekare alana sahip dev bir göl oluşturmuştur. Bu göl, sosyal hayata katkı sağlamış, balık avcılığı imkanıyla alternatif bir gelir kaynağı sunmuştur. Günümüzde baraj, enerji üretiminin yanı sıra kültürel ve turizme katkıları, tarımda sulama ve balık üretimi ile de ekonomiye büyük katma değer sağlamaktadır.

Keban Barajı’nın inşaatı on yıl sürmüş ve 1975 yılında hizmete girmiştir. Fırat Nehri üzerinde kurulu olan baraj, elli yıla yakın bir süredir Türkiye’nin enerji ihtiyacının büyük bir kısmını karşılamaktadır. Türkiye’de sanayi hamlesinin başlangıcı olarak kabul edilen Keban Barajı, binlerce aileye iş imkânı sağlamıştır. Bugün baraj üzerinde yer alan alabalık üretim çiftlikleri, bölgeye önemli ekonomik katkılar sağlamaktadır. Keban Baraj Gölü’nde üretilen alabalık, dünya çapında ikinci sırada yer almaktadır. Ayrıca baraj üzerindeki seyir tepesi, turistlerin ilgisini çekmeye devam etmektedir.

Keban Barajı, elektrik enerjisi ve kalkınmanın ötesinde, kültürel birikime de büyük katkılar sağlamıştır. Baraj yapımı sırasında yapılan kurtarma kazılarıyla elde edilen arkeolojik malzemeler, Türkiye’nin önemli kültürel varlıkları arasına girmiştir. Bu eserler Elazığ, Malatya ve ODTÜ’nün arkeoloji müzelerinde sergilenmektedir.

Barajın inşaatı sırasında, başta Fransızlar olmak üzere birçok yabancı uyruklu kişi Elazığ’a yerleşmiş ve ilçede sosyal etkinlik alanlarında birçok yenilik meydana gelmiştir. Tenis kortları, spor sahaları ve sinemalar bu yeniliklerden bazılarıdır. Ayrıca, baraj gölünün kapladığı alan sebebiyle toprakları su altında kalan köylü vatandaşlara büyük bir gelir sağlanmış ve bu ödenek ile Elazığ il merkezinde birçok iş yeri ve sanayi kolu açılmıştır. Bu da bölgenin kalkınmasına büyük katkı sağlamıştır. Ancak, Keban Barajı’nın bu büyük katkıları yanında, binlerce yıllık yerleşim yerlerini de su altında bıraktığı bir gerçektir.

Kent merkezine 11 kilometre uzaklıkta bulunan ve buzluk taşı adı verilen kayalıkların arasında yer alan Buzluk Mağarası, jeomorfolojik yapısı nedeniyle yer altı hava akımları oluşturuyor. Bu sayede yazın serin, kışın ise sıcak hava üretiyor. Mağaranın girişinde bile hissedilen soğuk hava, derinlere inildikçe eksi 10 derecelere kadar düşüyor ve yer yer buz tabakaları görülüyor.

Ziyaretçiler, mağaranın hemen girişinde serinlemeyi tercih edebildiği gibi, halat yardımıyla daha derin kısımlara inerek sıcak yaz aylarında doğal klima etkisinin keyfini çıkarıyor. Buzluk Mağarası, Harput’un 8 kilometre kuzeyinde yer alıyor ve tarih boyunca yöre halkı tarafından gıda muhafazası için kullanılmış. Ayrıca, mağara hakkında çeşitli efsaneler de anlatılıyor.

Bu efsanelerden birine göre, Buzluk Mağarası’nın derinliklerinde bir göl bulunuyor. Rivayete göre, Harput’ta yaşayan kadınlar bir gün Buzluk Mağarası’na giderler ve içlerinden bir gelin, mağaranın en dibindeki göle kadar iner. Gölün kenarındayken ayağı kayan gelin, göle düşer ve onu kurtarma çabaları sonuçsuz kalır. Bir süre sonra gelinin kınalı parmağı Ozan Gölü’nden çıkar. Gelinin kocası, her gün bu göle gelip ağıtlar yakar ve saz çalar. Zamanla diğer şairler de göle gelip ağıt yakmaya başlar ve gölün adı “Ozan Gölü” olarak anılmaya başlanır.

Buzluk Mağarası, doğal güzellikleri ve efsaneleriyle Elazığ’ın önemli turistik değerlerinden biri olarak ziyaretçilerini ağırlamaya devam ediyor.

Buzluk Mağarası, doğal güzellikleri ve efsaneleriyle Elazığ’ın önemli turistik değerlerinden biri olarak ziyaretçilerini ağırlamaya devam ediyor.

Kanyonda bulunan mağaralarda insanoğlunun yaşadığına dair birçok kanıt bulunmaktadır. Şekil, kabartma, sembol ve kök boya çizimleri, tarihi izleri gözler önüne serer. Henüz tam anlamıyla bilimsel çalışmalar yapılmamış olsa da, bir mağarada bulunan fırının insanoğlunun ekmek yapımında kullandığı ilk ateşli fırınlardan biri olma ihtimali oldukça yüksektir.

Kanyonun tarihi ve coğrafi özellikleri Kumlutarla köyünde bulunan Karaleylek Kanyonu, Elazığ il merkezine 74 kilometre uzaklıktadır. Yerel halk tarafından kanyonun eski adının “Kelleklik” olduğu söylenir.

Karaleyleklerin efsanevi evi Kanyon, adını her yaz bu bölgeyi ziyaret eden ve dünyada sayılarının 10-15 bin çift olduğu tahmin edilen Kara Leylek göçmen kuşlarından almaktadır. Yöre halkı, karaleyleklerin ağızlarında siyah bir cisim taşımasının kötü olayların habercisi, beyaz bir cisim taşımasının ise bolluk ve bereketin işareti olduğuna inanır.

Yarım kalmış aşk hikayesi
Karaleylek Kanyonu, doğal güzelliklerinin yanı sıra halk arasında anlatılan efsanelere de ev sahipliği yapar. Bu efsanelerden birine göre, yağız bir genç her gün kellek ile Fırat Nehri’ni geçerek sevdiğini görmeye gider. Ancak bir gün nehir azgın akarken kellek alabora olur ve genç sulara kapılır. Bu olay, yörede anlatılan hüzünlü bir aşk hikayesi olarak nesiller boyu aktarılır.

Mağaralarda yaşam izleri
Kanyonda bulunan mağaralarda insanoğlunun yaşadığına dair birçok kanıt bulunmaktadır. Şekil, kabartma, sembol ve kök boya çizimleri, tarihi izleri gözler önüne serer. Henüz tam anlamıyla bilimsel çalışmalar yapılmamış olsa da, bir mağarada bulunan fırının insanoğlunun ekmek yapımında kullandığı ilk ateşli fırınlardan biri olma ihtimali oldukça yüksektir

Bilim dünyasını heyecanlandıran keşifler
Tesadüfen keşfedilen Karaleylek Kanyonu, keşfedildiği günden bu yana bilim dünyasının ilgisini çekmiştir. Kanyonda yapılan çalışmalar, bu bölgenin insanoğlunun mağara yaşamından tarıma geçişinin olduğu ilk yerlerden biri olabileceğini gösteriyor. Karakaya Barajı’nın suları altında kalan Cafer Höyük’ün yakınlığı, bu tezi desteklemektedir.

Yaban hayatı ve koruma
Karaleylek Kanyonu, sadece karaleyleklere değil, aynı zamanda nesli tükenme tehlikesiyle karşı karşıya olan ve bilinen en büyük baykuş türü olan puhu kuşuna da ev sahipliği yapmaktadır. Bu yönüyle kanyon, doğaseverler ve araştırmacılar için önemli bir alan haline gelmiştir.

Keşfedilmeyi bekleyen harika doğası                                                                                                                           Karaleylek Kanyonu, sahip olduğu doğal ve tarihi zenginliklerle keşfedilmeyi bekleyen bir doğa harikasıdır. Efsaneleri, bilimsel önemi ve eşsiz manzarasıyla Elazığ’ın Baskil ilçesindeki bu kanyon, hem yerel halkın hem de bilim dünyasının ilgisini çekmeye devam ediyor.

ELAZIĞ’IN SİVRİCE İLÇESİNDE BULUNAN BERVİ GÖLÜ

ELAZIĞ’IN SİVRİCE İLÇESİNDE BULUNAN BERVİ GÖLÜ

ELAZIĞ’IN SİVRİCE İLÇESİNDE BULUNAN BERVİ GÖLÜ

ELAZIĞ’IN SİVRİCE İLÇESİNDE BULUNAN BERVİ GÖLÜ

ELAZIĞ’IN SİVRİCE İLÇESİNDE BULUNAN BERVİ GÖLÜ

ELAZIĞ’IN SİVRİCE İLÇESİNDE BULUNAN BERVİ GÖLÜ