Kişinin işyerinde mobbinge uğraması, emeğinin karşılığını alamaması, çalışma hayatında görmezden gelinmesi sonucunda çalışma motivasyonunu kaybedip çalışma hayatında çabalamayı bırakıp içsel çekilme dönemine girmesidir. Bu kavram daha çok çalışma hayatı için kullanılsa da hayat boyu yaşamımızın her alanında farklı dönemlerde farklı alanlarında yaşanılan süreçtir aslında.

Bu kavramı ikili ilişkiler üzerinden değerlendirirsek, o ilişkide yeteri kadar ilgiyi  değeri önemi görmediğinizde bu ilişkide kişiyi değil mücadele etmeyi bırakırsınız ona ait heyecanınızı ve motivasyonunuzu bırakırsınız . sizin  için artık önemsizleşir. Yan yanasındır ama içtiğin çay da kahve de tek kişiliktir artık. Ve bu da sessiz duygusal istifadır aslında.

Sosyal ilişkilerinizde de durum  benzerdir. Verdiğiniz değerin karşılığını alamama, tek taraflı sorumluluk almanız. Sınırlarınızın sürekli ihlal edilmesi, empati eksikliği, beklentilerin karşılanmaması vb. gibi sebeplerle artık ilişkilerinizde de sosyal yatırımınızı sessizce bırakırsınız. Yine o alandasınızdır ama eskisi gibi  bir şeyler devam etmez. Yüzeysel sohbetler, kritik anda yanında olmama  zorunlu görüşmeler, yüzleşilmeden  ilerleyen azalan çabalardır. Sessiz istifayı günümüzde fazlasıyla gördüğümüz diğer alan da evliliklerdir. Evliliklerde yılların verdiği monotonluk, anlayışsızlık değersizlik, en kötüsü de şiddet gibi daha birçok alt sebeplerle  evliliği bitirmeden aynı evde yaşayıp çabalarınızdan, ilginizden , fedakarlıklarınızdan sevginizden  sessizce vazgeçersiniz ve o evliliğe karşı tüm motivasyonunuzu kaybedersiniz .  ve o evde tek ortak noktanız yaslandığınız duvarlar olur. işte bu da evliliğin duygusal istifasıdır.

Sadece ilişkilerde değildir. kendimizden  de  sessiz istifa ederiz. Anılarımızdan, iyi kötü alışkanlıklarımızdan , iyi niyetimizden, iyi dileklerimizden , mutluluklarımızdan ya da mutsuzluklarımızdan, olumlu olumsuz hayata bakış açımızdan ,umutlarımızdan umutsuzluklarımızdan heyecanlarımızdan ve en çok da hayallerimizden  Sessizce istifa etmedik mi? Ettik.

Sahi sizin sessiz istifanız neydi?

<p>The post Gizli (sessiz) istifa first appeared on Haberim Elazığ.</p>

Anne kelimesi bazen bir sevincin içinde bazen heyecanlandığın bir duyguda bazen bir çığlığın başında geçer. Nerede olursan ol kendinden bahsettiğin her cümlenin içindedir.. kısacası hayatın her anında her cümlede geçer  anne kelimesi.

Kalbi kırılmaz sanılıp hep kalbine ateş  edilene denir anne. Anneliğin sızıları, çıkmaz sokakları, bitmeyen mücadeleleri, hiç tükenmeyen ve sürekli büyüyen  sevgi ve şefkati olana denir anne. Fedakarlık cümlesini duyduğumuzda ilk aklımıza gelendir anne. Anne cümlesi de annenin kendisi de toplumun köküdür. Hayatın kendisidir. Bir evin yıkılmayan tuğlasıdır. Ailenin ekonomisidir. Bir ülkenin gelenek göreneğidir. Kısacası anne tüm yaşamımız içinde  sürekli atan kocaman bir kalptir..

Belki bir çok kişi  henüz anne olamamıştır ama herkesin bir annesi olmuştur. Bu duyguyu sizler adına ezbere konuşamam belki  ama  harika bir anneye sahip olma duygusunu size anlatabilirim.

Mesela karanlık nedir bilmezsiniz. Çünkü hayatınızda en büyük ışık annenizdir.  Unutulmak nedir bilmezsiniz çünkü herkes unutur ama anneniz sizi unutmaz.  Üşümek nedir bilmezsiniz çünkü anne sıcaklığı diye bir şey var asla üşümezsiniz.  Güçsüzlük nedir bilmezsiniz çünkü yanınızda  dimdik duran bir anneniz vardır. Karamsarlık nedir bilmezsiniz. Çünkü annenizde size yetecek kadar umut vardır. Yıkılmak nedir bilmezsiniz çünkü çünkü arkanızda anneniz vardır.. başarısızlık nedir bilmezsiniz çünkü her koşulda sizi yüreğinde alkışlayan bir anneniz vardır. Bu duyguları  nerden bildiğimi merak ediyorsanız. Hemen söyleyeyim kendi annemden biliyorum. İşte bu duyguları hissettiren harika bir annem var benim. Anne olmadan bana nasıl anne olunur duygusunu  öğrettiğin için

teşekkürler anne…. Ve ben bu duygularımı ve  bu köşe yazımı önce anneme sonra annem gibi Annelere hediye ediyorum…

<p>The post Bu haftaki yazım canım anneme… first appeared on Haberim Elazığ.</p>

Eski günlere, eski mahalleye, eski arkadaşlıklara, eski aşklara, eski bayramlara, eski gelenek göreneklere, ve eski duygulara… Ve bu değişimin bu özlemin bir sorumlusunu bir suçlusunu aramışız belki de. Ve bu suçluyu bulamamışızdır.

Ben o suçluyu buldum!!

Biz!

Eskiden oturulan ,üzerinde kestane pişirip   özlemle bahsedilen sobalı evleri ilk terk eden bizlerdik!  Özlem duyduğumuz evimizin anahtarını güvenle teslim ettiğimiz bakkalı olmayan, tüm paramızı verdiğimiz  kimsenin birbirinden haberdar olmadığı muhitleri seçen kim? Bizler.  Eskiden kol kola gezdiğimiz yüreğimizi paylaştığımız  arkadaşları ‘ nasılsın’  yerine üşenip kelimeleri  kısalttığımız bir mesaj ile   ‘’ nbr’’ ye sığdıran kim? Biz. Eskiden aylarca yolunu beklediğimiz  emek verdiğimiz aşkları şimdi  bir telefon tuşuyla bitirip   eskiyi verip saniyesinde  yeniyle değiştiren kim? Biz. Eskiden bir saat görmezsek merak ettiğimiz komşuyu bugün merak etmeyip  kemiklerini yıllar sonra evinde bulan kim? Biz. Eskiden kapı kapı dolaşarak  verdiğimiz düğün davetiyelerini şimdi sosyal medya üzerinden kime yolladığımızı bile ayırt etmeden  resmini çekip yollayan Kim? Biz.  Eskiden  kurduğumuz  bayram sofralarını bırakıp ve sevdiğimiz insanları ziyaret etmek yerine  tatil rezervasyonlarını yapan kim? Biz.  Bugün davranışlarından şikayet ettğimiz ve yukarıda saydığım durumların sebebi olarak gördüğümüz  yeni nesillere ‘’ aman gözü bir şeyde kalmasın’’ diye  doğar doğmaz bünyesinden büyük akıllı telefonları  ellerine tutuşturan kim? Yine biz….  oyüzden bugünün suçlusu ne yıllar ne zaman ne de bulunduğumuz çağ.. Bu dönemin tek suçlusu varsa oda bizleriz. O zaman  ‘’ Nerede o eski günler’’ diye sormak yerine şu soruyu soralım

‘’ Nerede o eski BİZLER’’….

<p>The post Özlem duyduğumuz her şeyin katili bizleriz aslında first appeared on Haberim Elazığ.</p>

Dijital narsistlikte   kişi sürekli eksik yaşantılarını sanal ortamda tamamlamaya çalışarak sürekli alışkanlıklar olarak vurgulaması ve kendisini normal hayatından daha fazla sanal ortamda önemsettirme  çabasıdır. Kısacası biz buna şişirilmiş benlik diyebiliriz..

Tabi bu önemsettirme çabasında kurbanları olacaktır illaki ..Bunlar; kendisiyle birlikte fotoğraf karesine sığdırdığı kimi zaman  evcil canlılar, kimi zaman kendisi için özel hazırlandığını düşündürtecek yemek menüleri kimi zaman önemsendiğini vurgulayacak çiçek demetleri kimi zaman her gün gidildiği vurgusuyla tatil fotoğrafları, kimi zaman kahve içmek için vazgeçilmezin kendisinin olduğu vurgusuyla  arkadaş  toplantılarının tam ortası ve hayatında eksik olan sevgi sözcüklerini  sanal ortamda resmetme çabası… Günümüzde  dijital narsistlik meslek yaşantılarında da sık sık karşımıza çıkar. Bir doktorun izin almadan paylaştığı hastaları, yine bir askerin tehlikeye rağmen üniformasını  ve silah arkadaşlarını hatta silahını paylaşması ve günümüzün en büyük problemlerinden biri de  öğretmenlerimizin belirli  bir yaş grubu altındaki öğrencileri izin almadan sanal ortamda sık sık paylaşmalarıdır.

Burdaki amaç meslek vurgusudur. Bunları yaparlarken yanındaki kişileri de aynı zamanda istismar ettiklerinin de farkındadırlar. Ama bu onlar için önemsizdir. Amaç  zaten kendisidir. Ve sahip olduğu meslek vurgusudur. Narsist duygularda başkası önemsizdir. Sadece kendisi vardır. kendisi dışında yanındakilerinin hiçbir başarı vurgusu yoktur. Bunlar daha sayamayacağım dijital ortamda narsist yaklaşımlardan birkaçıdır. Bu davranışların ana kaynağı özgüvensizliğinin karşısında sürekli onaylanma ve dikkat çekme arzusudur .ve aynı zamanda ruhsal sıkıntının da bir işaretidir.

Maalesef sosyal medya  ortamında   dijital  narsistlik  oranı giderek artmaktadır. Ve   bizler her gün günden güne bizi çepeçevre saran dijital narsistliğin tam ortasındayız ve git gide belki çocuğumuzla ,belki  ailemizle. belki mesleğimizle belki de iyi niyetimizle  farkında olmadan dijital ortamda narsist  birilerinin de birer kurbanlarıyız aslında…

<p>The post DİJİTAL NARSİST MİSİNİZ? first appeared on Haberim Elazığ.</p>

2024 yılını geride bırakırken kimisi mutluluklarını, kimisi mutsuzluklarını kimisi hayal kırıklıklarını, kimisi zaferlerini kimisi geride bıraktıkları sevdikleri belki de hiç sevmedikleri her şeye veda ederek yeni bir takvim başlangıcının güzelliklerini umut ederek girecek.

Halbuki 2024 de 2023 yılından çıkarken umut ettiğimiz bir yıl değil miydi? öyleydi i tabi işte umut dediğimiz sanırım tam da bu.. her yeni bir başlangıcı güzel beklentilerle iyi dileklerle karşılamak..

Hazır karşılamak demişken her yeni yılı kimi insanlar eğlenerek hediyeleşerek iyi dileklerle kutlarken kimisi toplum baskısı sebebiyle durağan geçirecek. Evet toplum baskısı…

Asırlardır yaşadığımız coğrafyada duyduğumuz bir söz var ‘’ yeni yıl kutlamak günah’’

Aaa neden? İnsanların birbiriyle bir araya gelmesi, eğlenmesi, iyi dileklerde bulunması hediyeleşmesi güzel duygularla yeni yılı karşılaması neden günah??

Sanırım biz hayata yanlış yerden sahip çıkıyoruz. Yada günahları karıştırıyoruz. Asıl günah nedir biliyor musunuz?

Bir canlıyı öldürmek, insanları birbirine düşürmek, dedikodu yapmak, insanları küçümsemek, kendinden küçük ya da büyük insanlara ahlaksızlık yapmak , sokaktaki kadınların kızların etek boyunu hesaplamak; daha sayamayacağım o kadar toplumsal günah varken yeni yıl kutlamasına günah diyorsanız içinizdeki eksik mutlulukları başka hayatların yaşamasını bencilce karşılıyor olabilirsiniz..

Benden size bir tüyo; eğlenen insandan korkmayın. eğlenen insan mutlu insandır. Mutlu insan pozitif insandır, pozitif insan çevresiyle değil kendisiyle uğraşan insandır. Ve çevresine mutluluk saçan insandır. O yüzden bırakın insanlar istediği gibi eğlensin coşsun kutlamasını yapsın.

Bence her yeni yılı değil de her yeni bir günü bile eğlenerek karşılamalı insan. Eğlenerek karşılamalı ki insan, kötülüklere umutsuzluklara, bencilliklere vakit kalmasın. Eğlenmekten ve eğlenen insandan korkmayın mutluluğu küçümsemeyin..

Ve mutlulukla iyi dileklerle sevdiklerinizle, umutlarınızla yeni bir yıla merhaba deyin….

<p>The post YENİ YILA GİRERKEN… first appeared on Haberim Elazığ.</p>

Mustafa Kemal Atatürk’ümüzün  86 yıldır  aramızda olmadığı 10 kasım bugün.

Ah Atatürk’üm sen yokken neler oldu bir bilsen?

23 Nisanı bayram olarak hediye ettiğin o çocuklar var ya kimisi tacize uğradı kimisi şiddete uğradı kimisi de acımasızca katledildi!

19 Mayıs Gençlik ve Spor Bayramını armağan ettiğin o gençler var ya kimisi uyuşturucu bağımlısı oldu kimisi sokakta kadınları kızları taciz etti kimisi anne baba katili oldu kimisi de eşlerini sokak ortasında öldürdüler

1926 Türk Medeni Kanununu çıkarıp hediye ettiğiniz o kadınlar var ya onlar da bir cadde ortasında ya kurşunlandılar ya da yüksek yüksek binaların camlarından aşağı atılarak ve kafası kopartılarak öldürüldü!

24 kasım Öğretmenler Gününü hediye ettiğiniz öğretmenlerimiz var ya onlar da  kendi yetiştirdiği öğrenciler tarafından dövüldü kimisi de kendi odasında kafasına kurşun sıkılarak öldürüldü!

‘’ Beni Türk hekimlerine emanet ediniz ‘’ dediğiniz güvendiğiniz hekimler var ya onlardan  kimisi de bilerek isteyerek bebekleri öldürdü!

‘’Adalet Mülkün Temelidir’’ dediğiniz  adalet ise  hakkı, hukuku, haklıyı, mağduru, suçsuzu, insan haklarını ve toplum vicdanını, isminin yazdığı tabelada asılı bıraktı!!

İşte Atam sen yokken bunlar oldu. Biz seni çok özledik.

Keşke bugün çıkıp da gelsen….

<p>The post Ah Atam sen yokken neler oldu bir bilsen? first appeared on Haberim Elazığ.</p>

Bakış açımız çürüyor ,ahlakımız çürüyor, yaşam standardımız çürüyor, güvenimiz çürüyor, düşünce yapımız çürüyor ,en önemli öğemiz VİCDANIMIZ çürüyor.

Bir hastane düşünün bu hastanede esprilerle şakalarla  bebekler öldürülüyor! Hem de  doktorlar tarafından!!

Bir aile düşünün içinde çocuklar istismara uğruyor, katlediliyor

. Bir anne düşünün yolda giderken kızının kesilmiş başı önüne atılıyor!

Bir hamile kadın düşünün çocuğunun gözü önünde sokak ortasında demir çubukla  dövülüyor !i

Ve bunların hepsi gerçek ve hepsi de Türkiye’de oluyor. En kötüsü de biz toplum olarak gerekli tepkiyi vermiyor,  görüyoruz. Okuyoruz ve  sıradaki vahşet haberine alıştırıyoruz kendimizi…

Bir zamanlar  elimizdeki ekmeğimizi oyun arkadaşlarımızla hiç  paylaşmamışız gibi,

Alışveriş yapmadığımız bakkalın önünden geçerken ayıp  olmasın diye poşetimizi hiç saklamamışız gibi,

‘’Kokusu komşuya da gitmiştir’’  d eyip bir tabak da komşuya hiç yemek götürmemişiz gibi,

Ya da oturduğumuz sokak da bir evde taziye olduğunda biz de evimizde televizyon açmamışız gibi,

Sanki böyle bir nesil hiç olmamışız gibi şuan böyle vahşetlere susuyor vicdansızlıkları  sadece seyrederek  normalleştirerek vicdanlı, ahlaklı bir nesil yetiştiremiyoruz artık..

Ve sonra ne mi oluyor?  öğretmenini döven bir öğrenci;, kapına baltayla saldıran bir komşu, malzemeden çalan bir müteahhit, domuz eti satan bir esnaf, sokaklarda kızına saldıran bir tecavüzcü, bir gece alem yapmak için parayla bebek öldüren bir doktor, ve bu kadar ahlaksızlık vicdansızlık karşısında kalemini  kıramayan hakimler yetişiyor maalesef….

<p>The post ÇÜRÜYORUZ… first appeared on Haberim Elazığ.</p>

Ve toplumun da adalet sisteminin de ağaca ve kadına bakış açısı aynı. Verilen cezalar,

birkaç yıl, birkaç ay, birkaç gün ya da kravat indirimi… verilen cezalar azaldıkça maalesef kadına uygulanan vahşet de artmaktadır. Birkaç gün önce işlenen vahşi cinayet yine ceza sistemimizi ve adalet vicdanını sorgulattı.

Hiçbir anne ‘’ kızım ölürken çok acı çekmiştir keşke kurşunla öldürselerdi ‘’çaresizliğini hak etmiyor

Hiçbir kız çocuğu dışarıya yalnız çıktığı için bu vahşeti hak etmiyor

Hiçbir insan sırf cinsiyeti kadın diye öldürülmeyi hak etmiyor.

Bu olaydan sonra ne adalet sistemindeki vicdanlar  arttı ne de  hukuk sistemimizde cezalar  arttı

Bu olaydan sonra sadece biber gazının fiyatı arttı.

Demek ki bu hayatta biber gazı pahalı ,yaşamak ise ucuzmuş…

<p>The post HİÇ BİR KADIN’’ ÖLÜMÜNE’’ SEVİLMESİN!! first appeared on Haberim Elazığ.</p>

sosyal medyayı kendimizle karıştırdığımız aşikar…

Telefonunuzun arama kaydında en son bir tanıdığınızı , ahbabınızı ne zaman ne sıklıkla merak edip aradınız?

Şuan bunu okurken telefon kaydınıza bakma ihtiyacı duyduğunuzu hisseder gibiyim

Bir yakınınızı, komşunuzu, ahbabınızı , arkadaşınızı sosyal medya hayatınıza girmeden önce eminim ki sıklıkla arıyordunuz. Peki sosyal medya hayatımıza girdikten sonra bu aramalar ,irtibatlar bu karşılıklı iletişim neden zayıfladı ?

Biz taşındık çünkü

Nereye mi?

Sosyal medyaya taşındık..

Evimizi ,mutfağımızı, yemek menümüzü, oturma odamızı, televizyonumuzu, tatlı sohbetlerimizi ,birbirimizi sevme şeklimizi, yüzümüzdeki gamzeleri, gülücükleri, gözlerimizdeki umudu, umutsuzluğu, mutluluğu, mutsuzluğu, sevdiğimiz şarkıları, esprilerimizi, öfkelerimizi , zaaflarımızı, daha sayamayacağım maddi manevi her şeyi alıp sosyal medyaya taşındık.

İşte bu yüzden merak etmiyoruz edilmiyoruz….

Eskiden camdan bakardık tanıdık ,eş –dost ne yapıyor diye şimdi ise sosyal medyaya bakıyoruz

yaşıyor mu? Diye iletişimin en ürkütücü hali diyebilirim…

Üzgünüm ama hepimiz sosyal medya ile arkadaşlık yapıyoruz.

Kendinizi bu konuda test edebilirsiniz.

1-3 gün arası sosyal medyalarınızın hepsini kapatıp hayatınıza sosyal medya olmadan bu 3 günü geçirin. Eğer hayatınızda ve içinizde zamansal boşluklar artıyorsa

Üzgünüm ama siz ruhen YALNIZ bir İNSANSINIZ……!!

<p>The post ARKADAŞIM SOSYAL MEDYA first appeared on Haberim Elazığ.</p>

Düşün düşün içinden sağlıklı duygularla çıkamadığım bir vahşet bir konu bu benim için.. daha 8 yaşında daha kendi varlığını yeni tanımlayacağı kendisini ,ailesini yaşadığı ,coğrafyayı, mahalleyi oyun arkadaşlarını , okulunu, sırasını ,öğretmenlerini, okul bahçesini ,en çok da bu hayatta bulunma sebebini yeni yeni tanımlarken bu koca hayatta sadece kendisine bedeninin 20 cm lik bir çuvalın içinde sığdırılmış, kapkara bir sonla vahşi bir ölüm reva görülmüştü..

Hem de kim tarafından en çok sığınacağını düşündüğü korunacağını düşündüğü bir haksızlığa uğradığında, bir kötülükle karşılaştığında en çok şikayet edeceği sığınacağı yer olan ailesi ve yakınları tarafından bu kötülüğü bu vahşeti yaşadı..( süreç devam ediyor olsa da kötülüğün resmi çok açık bir şekilde karşımızda..)

Bu durumu incelerken en çok da İbn’i Haldun’un şu sözü geldi aklıma ‘’ Coğrafya kaderdir’’…

Maalesef bu olayda ve günümüzde yaşanan üzücü olaylarda coğrafyadan daha önemli olan ailedir asıl kader olan..

Bir çocuğun istismara uğrama, şiddete uğrama, haksızlığa uğrama, vs. durumlarının ailede gerçekleşme oranları yüzde 60’ larda… Düşünebiliyor musunuz bu oranın korkunçluğunu…?

Ben bu orana bakarak , Bir çocuğun ya da bireyin sansı ya da şanssızlığı mutluluğu ya da mutsuzluğu kendine olan inancı ya da inançsızlığı hayata olumlu ve olumsuz bakış açısı dışarıda, sokaklarda , arkadaş ortamlarında değil ailede başladığını ve kişi için birey için ‘’ Aile Kaderdir’’ diyebilirim o zaman.

Bir aile isterse kendisini iyi yetiştirirse çocuğunu yaşadığı coğrafyanın olumsuz sartlarından, sığ düşünceli gelenek göreneklerden, yaşadığı çevrenin baskısından ,komşu dedikodusundan, akraba baskısından vb. gibi olumsuzluklardan çok rahatlıkla koruyabilir . coğrafya kaderimizdir deyip tüm sorumluluğu coğrafyaya yaşadığı çevreye atmaz..

Bir örnek verecek olursam(internetten bakabilirsiniz bu haberin detaylarına ) yakın süreçlerde Hakkari’de bir baba kızının görmeyi çok istediği Anıtkabir’e ekonomik şartlarından dolayı götüremeyince kızı mutlu olsun diye kardan anıtkabir yapmıştı daha sonrada maketini yapmıştı Anıtkabir’in. Kızına o anı , o mutluluğu yaşatabilmek için.

bu örnekteki Hakkari iliyle bugünkü olayın yaşandığı Diyarbakır’ın coğrafi unsurları, olguları toplumsal bakış açıları aynıyken ama yaşanılan mutluluk ve vahşet farklıyken ben nasıl coğrafya kaderdir diyebilirim ki

diyemem…

<p>The post COĞRAFYA DEĞİL AİLE KADERDİR first appeared on Haberim Elazığ.</p>